Bu tablo tanıdık sana, güneşli hava, rengarenk çiçekler. Herkes memnun bakmaktan imrenerek. Ama sen herkes değilsin ki yollarımda çiçek toplayarak yürüyesin. İçimde ne fırtınalar kopuyor, ne depremler oluyor benim; kimler kimler ölüyor sen bilmiyor musun?
Peki neden gidiyorsun?
Görmüyor musun yapma o çiçekler, ışık oyunu güneşler, makyaj hilesi bu mutlu yüz. Herkes bin kez ölüyor, bin kez gömülüyor. Kimse görmüyor ama ardarda felaketlerden yorgun, kırık dökük her yer.
Boşver gitsin, sen de boşver.
1 yorum:
Harika...
Yorum Gönder